Mazda MX-5 Club Nederland - Verslag Ierlandrit 2011

Let op: Javascript is nodig voor een goede werking van deze site. U heeft Javascript uit staan!

2011

mei

Verslag Ierlandrit 2011

Meerdaagse rit, 2011 | Geschreven door

Willemien Vijvers | Bekeken

64x

De sprong van de priester

Ruige kliffen, groene heuvels met veel schapen, kleurrijke havenplaatsen, gastvrije mensen en heerlijk bochtig weggetjes. Ierland heeft alle ingrediënten voor een fantastische MX5-vakantie. Een reis die begint met een onstuimige boottocht, voert langs een priester met vleugels en eindigt op een feestelijke dansvloer.

Op de zeer vroege ochtend van zondag 8 mei verzamelen zich 40 cabrio’s in de haven van het Noord-Franse Duinkerken voor de overtocht naar Dover. Het weer zwoel en warm, de overtocht snel en comfortabel. Aan de overkant wacht een rit van bijna 450 kilometer naar Swansea in Wales, waar we die avond zullen inschepen voor de nachtboot naar Ierland. Als we toen geweten hadden wat voor een nacht dat zou worden, waren alle glimlachen misschien iets kleiner geweest. Voordat we op de eindbestemming zouden aankomen, moesten we eerst nog – bijna letterlijk – het hoofd boven water zien te houden. Windkracht 7 en golven van 10 meter hoog maakten de overtocht bepaald geen pretje. Iedereen lag deinend in zijn bed, van slaap kwam weinig. Na vijftien uur op zee mochten we maandagochtend eindelijk aan wal en konden de auto’s hun eerste Ierse kilometers maken.

Welkomstpakket
De route naar het hotel in Kenmare was vrij en iedereen zocht zijn eigen weg. De eerste kennismakingen met het weliswaar frisse, maar droge Ierse weer en prachtige landschap gaven goede moed voor de week. Aan het einde van de middag werden we in het hotel hartelijk welkom geheten door Arjan en Marja Brand, de uitzetters van de rit. Iedere equipe kreeg een uitgebreid welkomstpakket met routeboek, kaarten, reisgidsen, pen en reiswekkertje. Zeer goed verzorgd allemaal! Ook het Kenmare Bay Hotel, ons thuis voor deze week, bleek aan alle wensen te voldoen. Ruime kamers, lekker zwembad, fitnessruimte en gastvrij en vriendelijk personeel. De hoteleigenaar had zelfs speciaal voor ons deze week een 24/7 pechhulp geregeld. Gelukkig heeft niemand die nodig gehad!

Ring of Kerry
De routes van Arjan en Marja voerden ons door het zuidwestelijke deel van Ierland, de counties Cork en Kerry. Deze kuststreek heeft een zeer afwisselend en verrassend landschap, een om direct verliefd op te worden. Om elke bocht kon je de auto stilzetten om nog weer een foto te maken. Je mond bleef openvallen. Dinsdag voerde de route over de Ring of Kerry, een van de vier schiereilanden langs de kust en tevens de grootste en meest bekende. De dag begon met een betoverende weg door Killarney National Park, met uitzichten over meren, watervallen en bergen. We rijden om de Macgillycuddy’s Reeks heen, met iets meer dan duizend meter de hoogste toppen van Ierland. Eventjes verlaten we de kustweg om dwars door het midden van het schiereiland te rijden over de Ballaghisheenpass. Een lange rechte weg, door het veenland waar nog echt turf gestoken. Bijzonder om te zien! Ook bijzonder zijn de vele eilanden voor de kust en spectaculaire vergezichten over zee. Je blijft kijken.

Healy Pass
Woensdag voert de rit rond het schiereiland Beara, een adembenemend deel van Ierland en misschien wel de mooiste route van de week. Beara is wat ruiger en ongerepter dan Kerry en biedt voor de MX5 chauffeur veel plezier en uitdaging dankzij de vele bochten en smalle wegen. Een genot om te rijden! De dag vult zich met steeds fraaiere vergezichten over zee en baaien, onverwachte planten als agaves, palmen en rododendrons en felgekleurde dorpjes als Alihies en Eyeries. Maar het allerleukste vandaag is de Healy Pass, een mini-Stelvio met een paar erg lekkere herpins. De smiles van de bestuurders liepen van oor tot oor. Hier en daar is wel wat rubber achtergebleven in de bochten.

Priest’s Leap
Maar Ierland is meer dan alleen schiereilanden. Donderdag hadden Arjan en Marja een rit uitgezet naar de gezellige havenplaats Kinsale, een stad aan de zuidkust, met veel restaurants. Het is de hoofdstad van de fijnproevers. De route voerde door het Ierse binnenland over wegen minstens zo mooi als die langs de kust. Liefhebbers konden de dag beginnen met een bezoek aan een klein automuseum. Na het iets wisselvallige weer van de afgelopen dagen, brak vandaag de zon steeds vaker door en werd het zelfs echt lekker warm. Na een heerlijke lunch, volgden we de zuidkust terug naar ons hotel in Kenmare. En zoals het een goede maaltijd betaamt, hadden we een verrukkelijk toetje in het vooruitzicht: de Priest’s Leap. Een zeer smalle, kronkelende weg over de berg naar Kenmare. Voor chauffeurs en bijrijders een weg om te zoenen. Grote dank aan Arjan en Marja, dat ze deze route voor ons hadden gevonden. Bovenop de bergpas staat een kruis. De legende is dat hier ooit een priester op zijn paard vluchtte voor een groep soldaten door met paard en al van de rots te springen en 7 kilometer verder beneden in de baai veilig te landen. Hij had vast Redbull gedronken! Maar dankzij zijn legendarische sprong konden wij genieten van deze legendarische route. Vol enthousiasme keerde iedereen terug in het hotel.

Vrijdag mocht iedereen de dag zelf invullen. Arjan en Marja hadden voor de hele groep een rondvaart geboekt door de Kenmare Bay. Leuk om de kust vanuit een ander perspectief te bekijken. Terug aan land keerde een aantal koppels terug naar de Priest’s Leap voor nog een rondje (of twee) extra. Ook de Healy Pass kreeg hernieuwd bezoek van een aantal MX5-jes. ’s Avonds werden we getrakteerd op een slotdiner. De hoteleigenaar had geregeld dat na het dessert een lokale band kwam spelen. Zij zorgden voor een groot feest op de dansvloer. Weinig stoelen bleven bezet en er werd zelfs een dappere poging gedaan om ook de traditionele Ierse dans te leren. Of de choreografie klopte, was te betwijfelen, maar het zag er wel vrolijk uit en iedereen had dikke pret.

Terugreis
Maar helaas komt aan elke plezier een einde. Zaterdag moesten we alweer uitchecken uit het hotel. Iedereen reed op zijn gemak richting Cork om ’s avonds weer aan boord te gaan van de nachtboot terug naar Engeland. Gelukkig ditmaal over een kalme, vlakke zee. Zondagochtend waren we terug in de haven van Swansea voor de tocht dwars door Engeland naar Dover en daar de overtocht naar Duinkerken, het eindpunt van de reis. De week is voorbij gevlogen.

Namens de hele ploeg veel dank aan Arjan en Marja voor ten eerste het vinden van dit prachtige plekje in Europa en het feit dat ze er ons in hebben willen laten delen, maar vooral voor hun uitstekende verzorging. Het was een week om nooit te vergeten en Ierland is een land om beslist nog eens terug te komen met de MX5!

Tekst en foto's:
Willemien Vijvers